Vanmorgen was ik weer aan het beeldhouwen, op een fijne plek, met fijne mensen. Werkend aan mijn eerste eigen boeddhabeeld. Een beeld waar ik langer aan werk en dat langzaam ontstaat.
Terwijl ik bezig was, kwam Ilse, de docente, even kijken.
Ik vertelde haar dat ik nog iets wilde doen om de hand en arm duidelijker te maken. Ze zei: “Het hoeft niet perfect te lijken om een boeddha te zijn.”
Ze had gelijk.
Het hoeft niet perfect, als het goed is.
Omdat het is wat het is: een boeddha die uit deze steen is ontstaan.
Niet perfect lijkend en in detail kloppend, maar langzaamaan tevoorschijn gekomen.
Tijdens het beeldhouwen merk ik vaak hoe helpend het is als iemand even met me meekijkt.
Niet om te corrigeren, maar om te helpen zien wat er al is.
Dat is wat mij raakt aan dit moment, en wat ik ook zo vaak terugzie in mijn werk als coach.
Onderwijsprofessionals werken met toewijding en verantwoordelijkheid.
Ze kijken scherp, reflecteren veel en willen het goede doen voor hun leerlingen en studenten.
Juist daardoor leggen ze de lat vaak hoog voor zichzelf.
In coaching vertraag ik samen met hen.
We kijken niet meteen naar wat anders of beter moet, maar naar wat er al klopt. Naar waar er misschien te veel geschaafd wordt, en waar het juist mag blijven zoals het is.
Niet om het perfect te maken.
Maar om het goede goed te blijven doen, op een manier die past en vol te houden is.
Misschien gaat goed onderwijs, net als beeldhouwen, niet over foutloos werken.
Maar over af en toe samen stilstaan en opnieuw leren kijken.
Met mildheid. Met aandacht. Met vertrouwen.
Herken je dit in jouw werk en leven? Zou jij het fijn vinden dat er eens iemand met jou meekijkt? Niet om te corrigeren, maar om te helpen zien wat er al is.
Neem contact met me op, er is weer ruimte in mijn praktijk. Ik kijk graag even met je mee.