Retraite: thuiskomen bij jezelf op Andros
Herfst 2026

Soms brengt een plek je iets wat je niet wist dat je zo nodig had. Voor mij is dat al jaren Griekenland: het licht, de eenvoud, de warmte van de mensen. Die oerkalmte waarover ik je eerder vertelde—het gevoel dat dingen weer simpel mogen zijn. Maar één eiland, Andros, bleek een sleutel te dragen waar ik al die tijd naar zocht.

Het verlangen om een plek te creëren waar mensen mogen vertragen, leefde al lang in mij. Een plek waar je even stilstaat bij jezelf en waar je kunt thuiskomen. Ik fantaseerde jaren over een sauna, een camping, een B&B in Frankrijk of Griekenland, altijd met dezelfde bedoeling: ruimte maken voor zachtheid, voor aandacht, voor echte ontmoeting. Maar hoe het precies vorm moest krijgen, bleef onduidelijk. Totdat Andros op mijn pad kwam.

In 2022 reisde ik alleen naar het eiland. Ik zat midden in een uitdagende periode in mijn relatie en had behoefte aan tijd met mezelf. De wandelingen waren zwaar, confronterend bijna. Het landschap, de stilte, de hitte—ik kwam mezelf overal tegen. Op een dieptepunt, toen ik niet meer wist waar ik de kracht vandaan moest halen, stond er opeens een ezel naast me. Hij keek me aan met een zachtheid die me trof tot in mijn botten. Later ontdekte ik dat een ezel symbool staat voor verandering en het vinden van je eigen weg. Het voelde alsof het eiland fluisterde: rust maar, het is goed.

Ik bleef terugkomen. Jaar na jaar. En elke keer voelde het alsof Andros me verder afpelde, tot ik weer bij mezelf kon.

In 2023 kwam ik voor het eerst op Pelagaia, de plek waar ik nu de retraite organiseer. Een eenvoudige, warme plek die meteen aanvoelde als echt — zonder opsmuk, zonder ruis. Daar ontmoette ik George, de eigenaar. Een man met een groot hart, een zachte geest en een diepe intentie. Hij vertelde me dat hij deze plek had gebouwd met een heel specifiek doel: om mensen uit verschillende delen van de wereld samen te brengen, om ervaringen te delen, om te praten over wat ertoe doet en te genieten van de eenvoudige dingen van het leven. Voor hem is dit project geen commerciële onderneming, maar een geestelijk verlangen. Hij zei: “I give priority to things we cannot touch, instead of things we can.”

Hij legde uit dat er volgens hem dingen zijn die we kunnen zien maar die niet echt bestaan, en dingen die we niet zien maar die wél van betekenis zijn. Wat we samen willen neerzetten is precies dat: een plek waar mensen hun innerlijke batterij kunnen opladen—begrip, mildheid, tolerantie, menselijkheid. Klein in schaal, zei hij, maar groot in waarde. En precies zo voelt het voor mij ook.

Het idee voor een retraite was er niet in één keer. Het groeide langzaam, in stilte, uit de combinatie van mijn eigen verlangen, het eiland dat me riep en George die een plek had gecreëerd die er gewoon om vroeg om gedeeld te worden. Uiteindelijk viel alles samen.

De retraite gaat over thuiskomen. Niet op deze plek, maar in jezelf. We beginnen elke ochtend met yinyoga en meditatie. Van daaruit ontstaat de rest van de dag vanzelf: schrijven, wandelen, stilte, coaching, creativiteit, gesprekken die ergens over gaan, plezier, of juist niets. Geen strak programma, geen moeten. Alleen ruimte. Aanwezigheid. Aandacht. Precies zoals het leven soms zou moeten zijn.

Tijdens die week ben ik er volledig—niet alleen als begeleider, maar vooral als mens. Ik luister, stem af, creëer bedding, zorg voor het ontbijt, regel vervoer, kijk wat nodig is. Alles wat ik kan en ben komt hier samen: mijn ervaring als coach, als yogadocent, als begeleider, en mijn liefde voor mensen.

Wat ik mensen gun, is dat ze naar huis gaan met meer lichtheid. Meer helderheid. Meer rust. Met handvatten die ze ook thuis écht kunnen gebruiken. En met herinneringen aan echte, eenvoudige, mooie ontmoetingen — met zichzelf, met anderen, en met het eiland dat zoveel te geven heeft.

Dit project is ontstaan uit zachtheid, uit eenvoud en uit verbinding. Het is een gezamenlijke droom, van George en van mij. Een plek die klein lijkt, maar groots voelt. En misschien is het ook een plek waar jij een stukje thuiskomt.
Voel je dat deze week iets voor je zou kunnen betekenen? Je mag me altijd een bericht sturen. Ik denk graag met je mee en vertel je met liefde meer.